Tyś jest mój Bóg / Uzdrawiasz mnie / Ty jesteś mym lekarzem / I wszystkie żebra już zdrowe są / I cieszę się z rodziną / (...)

bohaterką dnia zdecydowanie została k., kiedy ustawiła ciocię dobra rada w pionie, niewiele przed południem. myślałam, że para rozsadzi jej głowę od środka.. o dziwo jednak podkuliła ogon i zrobiła swoje, a świat? no nie zawalił się.. niesamowite..

poza tym - dzień.. yy.. niewiele mi z niego zapadnie w pamięć. mało kogo widziałam, bo z nosem wlepionym w monitor, całe przedpołudnie spędziłam na składaniu zamówień.. nie wiem, gdzie ten czas mi uciekł dzisiaj.. oddałam protokół - z kilkudniową obsuwą, ale a. ma najwyraźniej inne, ciekawsze rzeczy na głowie.. z resztą dziś konferowała hen hen, w stolicy.. mało kogo widziałam nawet na oczy, poza dwoma panami montującymi meble - co z resztą było przyczyną większego niż zwykle zamieszania w kurniku.. olaboga.. jakieś ciemne chmury zdają się formować szyk gdzieś w okolicy.. w trakcie przerwy v. opowiadała, półgębkiem, o jakichś plotkach.. dziś mi się wyjątkowo nie chce..

znów na biurku kolekcja kubków. trzy już schną, czwarty właśnie paruje - ciepłym, herbacianym płynem.. kolejny stoi na improwizowanym z kartonów stoliku obok.. nie stoliku.. nie improwizowanym. na stercie dwóch kartonów w oliwkowo-granatowe ciapki. jeśli obejrzę się trochę za siebie i trochę w lewo, o tak.. nie, nie ma innych naczyń na regale. tam tylko trochę kurzu. i trochę więcej książek.. z głośników ktoś wyje słowa, których sensu dokładnie nie rozumiem, ale to wycie wprawia mnie w jakiś taki błogostan.. znów przyszła wiosna..

pierwsza, druga.. wpółdo.. lutego?

kaczuszko, wiesz maki są tak duże duże duże..
a ty masz krótkie nóżki - jak zwykle u kaczuszki..
kaczuszko, wiesz maki są czerwone tak jak róże..
kaczuszki są nieduże - i tak już w życiu jest..